Lekker, die slechte leiders.

Waarom vinden we het zo lekker te benadrukken dat er zoveel slechte leiders zijn? 
Een soort elitair gemopper op de bestaande leiders. De leiders hebben geen visie, ze verrijken zichzelf ten koste van de medewerkers, alleen maar powermodel, leiders van nu zijn niet bezig met verantwoord ondernemen, graaicultuur, ze zijn een product van het industrieel tijdperk, ze woekeren angst aan, alleen maar ego, vreselijk op de korte termijn gericht enz. enz.
Het aardige is om te bekijken wie dit soort opmerkingen maken. In workshop of lezingen zie je bepaalde figuren altijd voorop lopen om deze slechte leiders omlaag te halen. Soms zijn dat slachtoffers van slechte leiders (vaak van die enorme zeurpieten, waarbij je al snel de neiging krijgt die leiders volledig gelijk te geven), soms zijn het verlichte geesten die lang een boom geknuffeld hebben (nadat ze financieel zijn gearriveerd na jaren powermodelgedrag), maar meestal zijn het would-be leiders, meestal middelmanagers, consultants, adviseurs, of coaches zoals ik zelf ben. Jaja, wij weten het allemaal beter. Wij kunnen haarfijn wat theorietjes uit de kast trekken om haarfijn uit te leggen hoe slecht de leider van tegenwoordig is. Wat communicatietrucjes, gecombineerd met wat boeddhistische inzichtjes, een sausje van de laatste uitglijers in de politiek, beetje Plato erbij, en vooral roepen dat het over verbinden en lange termijn gaat. Weet je, gooi in drie zinnen het woord liefde erbij en ik garandeer je, je hoort er helemaal bij en het publiek is instemmend aan het inknikken. Ja foei, die leiders toch. Wat zijn ze lekker slecht hè?
Weet je waarom dit zo lekker is? Het verbroedert en geeft je status.
Het verbroedert, omdat we een gemeenschappelijke vijand hebben. Lekker samen mopperen over een ander, dat maakt ons vriendjes. We schuiven lekker tegen elkaar aan en kijken samen naar buiten. Bah, wat een slechte leider. Ja gezellig hè?
En het geeft je status, vooral als je mee moppert. Want jij hebt het natuurlijk allemaal door. Als jij die leider was had je het allemaal helemaal anders gedaan. Tuurlijk, jij wel. Nou, nou, dan moet je wel heel goed zijn. Dat geeft jou lekker status.
Ik begin er trouwens steeds meer van te balen, dat gezeur over die leiders alsof het superslechte mensen zijn. Wat lost dit op? Is het waarschuwen? Angst inboezemen? Egogereutel van sprekers? Nieuwe inzichten opdoen? Volgens mij allemaal waar. En toch wil ik het graag voor die zogenaamde slechte leiders opnemen: Ze zijn helemaal niet slecht, ze maken af en toe wat suffe afwegingen en daar krijgen ze terecht klapjes voor. Maar slecht zijn ze niet. Ik heb ze vaak genoeg in al hun openheid aan tafel. Gewoon leuke lui, ook bang om af te gaan, vaak slim, (soms te) goed ontwikkeld ego. Deze lui staan soms voor vraagstukken waar je niet bij kan. Ze opereren vaak in een enorme onveilig wespennest. Door deze gepercipieerde onveiligheid nemen ze af en toe keuzes die puur voortkomen vanuit een overlevingstrategie: Het redden of steviger neerzetten van de eigen positie. Ja, dat heet ego-boosten. En geachte lezer, ik heb daar ook wel meningen over, maar het maakt ze geen slechte mensen. Als ze zich veilig percipiëren zijn het gewoon leuke lui, gezellig, geïnteresseerd, kwetsbaar, soms spiritueel, verantwoordelijk, gevoelig, en ja, vaak onzeker over van alles en nog wat. Valt het je niet op, dat als leiders op een leuke manier geïnterviewd worden, ze zo leuk worden? Een Balkenende geïnterviewd door Katja Schuurmans wordt gewoon een super innemende charmeur.
Kortom, even een onderscheid. Een ‘slechte leider’ is niet hetzelfde als een ‘’slecht mens’’. Een slechte leider is een mens die van binnen wel ok is, maar een aantal suffe beslissingen heeft genomen, met aantoonbare negatieve consequenties. En ja, soms moet zo’n mens uit zijn rol van leider gehaald worden. Ophoepelen dus.
Ik heb een idee. Ik wil je uitnodigen. Als je in je omgeving weer geconfronteerd wordt met ‘slechte leiders’, bedenk dan eerst dat ze vanbinnen waarschijnlijk wel leuk zijn, maar dat ze naar jou wat suf overlevingsgedrag vertonen en stel je dan de volgende vraag: Waarom maak ik dit bij die leider los? Waarom laat deze leider niet zijn ware gezicht aan mij zien? Waarom voelt hij zich onveilig bij mij? Als jij dit kunt en er zelfs naar durft te handelen vind ik je echt leiderschapsgedrag vertonen. Kun jij de omgeving voor deze leiders zo veilig maken dat ze zich bij jou kwetsbaar durven op te stellen, of blijf je lekker makkelijk doorzeuren over slechte leiders zonder, dat je de moeite neemt hen voorbij hun ego te leren kennen?
Ik wens je in ieder geval veel verbindende, dienende, authentieke, creërende, ego-overstijgende, dierbare, integere volledig onbaatzuchtige liefde toe. Ook wel: De mazzel.